Alice Such A Mature Place หยาบคายไม่ว่า แต่อย่าลามปาม

สวัสดีทุกคน.....FUUUUU~~

ตอนนี้จิตใจเรากลับเป็นปกติแล้วล่ะ...ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะจ๊ะ...(ไว้ว่างๆจะชู้ตลูกบาสใส่หน้า:D )

เรื่องที่เราจะเล่าต่อไปนี้เนี่ย เป็นวีรกรรมของคนๆหนึ่งที่หลายๆคนมาอ่านจะรู้จักดี แน่นอนว่าพวกเราคนใดคนหนึ่งหรือหลายๆคนได้รับผลกระทบกันมาแล้ว

เราขอแทนนามของบุรุษผู้นี้ว่า...แงะ....

อันที่จริงวีรกรรมของเขามียาวเป็นหางเว่าเลย แต่ว่าที่เล่าคราวนี้เนี่ย เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง

เอาล่ะ.....เรื่องมันเป็นแบบนี้อ่ะพี่น้อง....

วันนั้นเพื่อนๆอันประกอบไปด้วยเรา เบ็นซ์ ม่อน และพี่มด ได้นัดกันว่าจะไปเล่นบาสกัน

เอ่อ.....ถึงจะไม่เกี่ยวกัน แต่ก็ขอเล่าก่อนนะ เพราะเรื่องนี้ก็แย่พอๆกัน

วันนั้นหาสนามเล่นแถวจุฬาลำบากมาก เพราะทุกสนามก็มีคนจองเล่นหมดแล้ว แถมสนามที่ว่างก็ต้องมาเสียเงินซะอีก แย่จริง....ไม่เล่นก็ได้วะ ย้ายๆๆ จนได้ที่สนามคณะเภสัชฝั่งตรงข้ามเล่นอย่างสนุกสนาน(และมีคณะผู้คนมาร่วมแจมอีก3-4คน)

เสร็จสรรพเรียบร้อยทุกคนมีสภาพไม่ต่างจากแมวคลุกฝุ่นแม้แต่น้อย(โทรมนั้นแหละ) สุดท้ายก็กลับไปตั้งหลักที่อากิบะกัน...แล้วก็นั่งคุยเรื่องไร้สาระรอเวลาไป

สุดท้ายเวลา3ทุ่มหลังจากรอเป้ แฟนเบ็นซ์ทำงานเสร็จก็ยกขโยงกันออกมา.....

เตชะบุญ.......

บุรุษผู้นี้ก็ออกมาจากไหนก็ไม่รู้พร้อมกับเพื่อนของเขา(คาดว่ามาจากท่อระบายน้ำแถวๆนั้นรึเปล่า ไม่ทันได้มอง) เข้ามาทักทายแบบเอะอะมะเทื้องตามที่เคยทำมาตลอดเวลาที่รู้จักมัน(เอ่อ....บุรุษผู้นั้นน่ะ...)

ตอนนั้นนึกขึ้นได้ว่าหิวกันอีกแล้วจะไปหาข้าวกินกัน ตกลงได้ว่าจะไปกินบะหมี่กัน(เพราะเวลา3ทุ่มครึ่ง การหาร้านอาหารในสยามสแควร์ที่ถูกๆตังค์นั้น เป็นเรื่องที่ทรมาณใจจอร์จมาก...)

ตัวเราเองไม่ได้กินหรอกนะ หยิบNDSของเพื่อนม่อนมาเล่นแทน

จำได้ว่าต่างคนต่างสั่งกันไป ไม่ได้สนใจ แต่จำได้แม่นว่า บุรุษผู้นั้นสั่งบะหมี่เกี๊ยวน้ำกิน เราก็ไม่ได้สนใจมัวแต่เล่นเกม(จะกลับไปกินข้าวที่บ้านว้อย...)

จนได้เวลาคิดเงิน....

ทุกคนต่างออกเงินพอดีกับค่าอาหารที่ตัวเองกินกัน (เราไม่ได้ออก จะบอกทำไม...) จนรู้ว่าเงินค่าอาหารมันขาดไป20บาท....

ปัญหามันอยู่ตรงนี่ฮะพี่น้อง....

บุรษผู้นั้นได้โวยวายด้วยเสียงอันดังโดยไม่ได้สนใจสายตาคนในร้านแม้แต่น้อยนิดว่า....

"เฮ้ย....บะหมี่น้ำที่ผมสั่งมัน30ไม่ใช่เหรอ? ไหงเป็น40ล่ะ" พูดพลางตรวจดูใบเสร็จกับเมนูว่ามันราคาเท่าไหร่

"เฮ้ยๆๆๆ ได้ไงล่ะเนี่ย? ผมไม่ได้บอกเลยว่าเอาแบบนี้ หน้านี้ผมไม่ได้สั่งเลยนะเนี่ย" ว่าแล้วเขาก็พูดประโยคนั้น ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก......

เวลาประมาณ3นาทีตรงจุดนั้น เราคิดในใจแค่อย่างเดียวว่า....ต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด(เพราะทุกโต๊ะในร้านเขาหันมามองเราแหล่ว...)

"เนี่ย....ผมไม่ได้สั่งหน้านี่เลยนะเนี่ย พี่ม่อน..."พูดพลางหยิบเมนูมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง.....แต่จริงๆที่มันชี้น่ะ.....(อันนี้ม่อนบอกมาอีกที แต่คิดว่าชัวร์เพราะมันกับม่อนใช้เมนูแบบเดียวกันสั่งอาหาร)

มันเป็นแค่เกี๊ยวน้ำเฉยๆ!!!!!!

โอว.....คนเราเนอะ.....

สุดท้ายพนักงานต้องคืนเงินให้มัน10บาทเพื่อยุติเรื่อง....(คนเราทำเพื่อเงิน10บาทได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?)

อันที่จริงแล้วก็รู้สึกสงสารมันเหมือนกันนะ...แต่ว่ากริยาการเรียกร้องแบบนี้เนี่ย ไม่ไหวจริงๆอ่ะ....

คราวหน้าต้องหลีกเลี่ยงไม่ไปกินข้าวกะมันบ่อยๆซะแล้ว....

โอย....เหนื่อยวุ้ย....เรื่องของบุรุษผู้นี้ยังมีอีกเพียบ....ไว้ว่างๆจะมาเล่าให้ฟัง

เตรียมโซดาน้ำแข็งไว้ให้พร้อมล่ะ....(ฮา...)